يوسف كنعانم اندر چاه رفت

آورم  زلف بلندش تا به چنگ

دستم ا ز دلدار شد كوتاه رفت

 هر چه دل را سر زنش كردم نشد 

 مست شد ديوانه شد آنگاه رفت

من نمي دانم چرا آمد طبيب؟

 چون شد از درد دلم آگاه رفت

 نالم از عمري پريشاني نصير  

با غم آمد با جفا و آه رفت

شکست عهد مودت نگار دلبندم
برید مهر و وفا یار سست پیوندم

به خاکپای عزیزان که از محبت دوست
دل از محبت دنیا و آخرت کندم

تطاولی که تو کردی به دوستی با من
من آن به دشمن خونخوار خویش نپسندم

اگر چه مهر بریدی و عهد بشکستی
هنوز بر سر پیمان و عهد و سوگندم

بیار ساقی سرمست جام باده عشق
بده به رغم مناصح که می دهد پندم

من آن نیم که پذیرم نصیحت عقلا
پدر بگوی که من بیحساب فرزندم

به خاکپای تو سوگند و جان زنده دلان
که من به پای تو در مردن آرزومندم

بیا بیا صنما کز سر پریشانی
نماند جز سر زلف تو هیچ پایبندم

به خنده گفت که سعدی ازین سخن بگریز
کجا روم که به زندان عشق در بندم؟

ماهي به دريا گفت:

تو هيچ وقت نميتوني اشكهاي مرا ببيني چون هميشه در آبم

 دريا گفت:

     من اشكهاي تورا حس مي كنم چون تو در قلب مني

اين دل درد آشنا ديوانه است

مي روم شايد فراموشت كنم

با فراموشي هم آغوشت كنم

مي روم از رفتنم من شاد باش

از عذاب ديدنم آزاد باش

گرچه تو تنهاتر از ما مي روي

آرزو دارم ولي عاشق شوي

نابرده باز سوي تو مي آورد مرا

كالاي زنده ام كه به سوداي ننگ و نام

اين مي فروشد آن دگري مي خرد مرا

قسمت كنيم آنچه كه پرتاب مي شود

شاخه گل قبول تو را ، سنگ رد مرا

در دل ما اشک است

اشک تنهایی و تنهایی ها

اشک دیدار ستم ها و شکیبایی ها

من و تو خاموشیم

من و تو غمزده ایم

من و تو همدل ماتم زده ایم

گوش کن ای همزاد

با زبان نگهم با تو سخن می گویم

از نگاهم بشنو رخصت گفتار کجاست

دل به یاران دروغین مسپار

واژه ی یار دروغست بگو یار کجاست

لحظه ی درد دل وموسم دلتنگی ها

وعده ی ما وتو در عمق دل اینه است

بهتر از اینه منزلگه دیدار کجاست

با تو راز دل خود راگفتم

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند

نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست

بدن شبيه روبات مي باشد و تحت كنترل كامپوتر مغز قرار دارد . بدن ، همان كاري را انجام مي دهد كه مغز دستور مي دهد . ضمير متفكري است كه در درون ماست و برنامه نويسي كامپيوتر مغز را انجام مي دهد . زبان ارتباط مسقيم دارد با افكار ما ، بدون فكر نمي توانيم از زبان استفاده كنيم و بدون زبان نمي توانيم فكر كنيم .

 انسان همان چيزي است كه مي انديشد . همان چيزي مي شويم كه باور داريم .  براي اينكه ببينيد كه افكار شما مثبت يا منفي است ، كافي است به تصوير موجود در ضمير خود توجه كنيم . اگر آن تصوير را دوست داريد پس برنامه خوب است و اگر خوشتان نمي آيد از تصوير بايد عوض كنيم .  

در هر لحظه هشت ميليون سلول جديد در بدن متولد مي شود . حال اگر شما در حالت شادي و عشق و محبت و صميميت قرار بگيريد ، در اينصورت لذت بيشتري به سلولها مي دهيد . سلولها فرزندان شما هستند و بدن شما از آن تشكيل شده است ، پس بياييد به فرزندانمان شادي و محبت و عشق هديه كنيم .

يارين بوينين قوجاغلاديم يار آغلادي من آغلاديم

يغشدي قونشلار بتون جار آغلادي من آغلاديم

ايليي كي اسدي بير خزان پوزلدي گولشنيم منيم

 خبر يتنجه بولبوله خار آغلادي من آغلاديم

باشيندا قارللي داغلارا دانشديم آيرليق سوزون

 بير آه چكيب باشينداكي قار آغلادي من آغلاديم

درديمي سويله ديم تارا سيملر اولدي اولدي پارا پارا

 ياواش ياواش سيزلدايب تار آغلادي من آغلاديم

دئيديم كي حاق منيم كي دير باشيمي چكديلر دارا

طناب سخندا بوينمي دار آغلادي من آغلاديم

جعفرييم بوين بالا غم سينه ده قالا قالا

 يواش يواش بالا بالا يار آغلادي من آغلاديم

خانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم
آن‌که می‌خواست برویم در دولت بگشاید

با که گویم که در خانه به رویش نگشودم
آمد آن دولت بیدار و مرا بخت فروخفت

من که یک عمر شب از دست خیالش نغنودم
آنکه می‌خواست غبار غمم از دل بزداید

آوخ آوخ که غبار رهش از پا نزدودم
یار سود از شرفم سر به ثریا و دریغا

که به پایش سر تعظیم به شکرانه نسودم
ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را

گو به سر می‌رود از آتش هجران تودودم
جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

این شد ای مایه‌ی امید ز سودای تو سودم
به غزل رام توان کرد غزالان رمیده

شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم

شعر  حالا چرا را به ياد ثريا و استاد شهريار و به خاطر عشق پاك آنها تقديم مي كنم به دوستان گرامي ، اگر آن شب كه قرار گذاشتند ، در بهجت آباد  دست در دست بدور از چشم نامحرمان و بد انديشان در گوشه ايي پنهان شده و زندگي آرام و نويني را پايه گذاري بكنند ، به حقيقت مي پيوست  .  شايد اين شعر ها سروده نمي شد . به هر حال هميشه بايد خوبان  در عذاب باشند تا معني خوبي رنگ حقيقت به خود بگيرد . اگر خدا عمري داد شهر بهجت آباد خاطره سي را نيز تقديم خواهم كرد . حال به دو بيت آن اكتفا مي كنم .

اولدوز ساياراق گوزله ميش هر گئجه ياري

گئج گلمه دير يار گئنه اولموش گئجه ياري

.

.

.

دان اولدوزي ايستر چيخا گوز يالواري چيخما

او چيخماسادا اولدوزومون يوخدي چيخاري

بعد اينكه نتونستند در آن شب به آرزوي خود  برسند ...شهريار بيمار ميشه  و در بيمارستان ثريا مي ايد به سراغش كه اين شعر متولد مي شود :

حالا چرا

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا  

 بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی    

سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست  

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم   

دیگر اکنون با ما جوانان ناز کن با ما چرا 

 

وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار  

اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود 

 ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت  

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین  

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی‌حبیب خود نمی‌کردی سفر

 این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

                           اقتدار دل شکسته به اندوهی است که سروده نمیشود . 

در جوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد

در قفس ماندم ولی صیاد ازادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگی سیرم بکرد

آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادمنکرد

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

ستایش کردم ، گفتند خرافات است

عاشق شدم ، گفتند دروغ است

گریستم ، گفتند بهانه است

خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم

( دکتر علی شریعتی )